blondeleffe

Had I the heavens' embroidered cloths,

Enwrought with the golden and silver light,

The blue and the dim and the dark cloths

Of night and light and the half-light,

I would spread the cloths under your feet:

But I, being poor, have only my dreams;

I have spread my dreams under your feet;

Tread softly because you tread on my dreams.

Bon kindertjes, het is veel te lang geleden dat ik wat neerkribbelde, maar het harde labeur, een paar snoepreisjes tussendoor en de eindejaarsfeesten weerhielden mij van zware blog-inspanningen. Hopelijk lukt het me dit jaar wat meer regelmaat in mijn weblogaanwezigheid te krijgen. We zien wel. En dudes? Alles vlot verlopen de afgelopen weken? Vette kilo's bij, een ontplofte lever, koppijn voor de volgende maanden en een degout van het kussen van tantes en nonkels? Bij mij valt het al bij al mee. Oudejaarsavond/-nacht was er eentje om in te kaderen en vanavond vertrek ik op seminarie voor een gans weekend. Gezien de feestroes zal het wel plezant worden. Wat ik jullie moet wensen? Een nieuwe plaat van Regi, yieha, bwurk, bwurk..Een klinkende overwinning voor Barack kweeniewazijnachternaamis in de states? Verhofstadt die Leterme een trap voor z'n geitekont geeft en aan de macht blijft voor de volgende 4 jaar. Een schoon lief, een nieuwe gsm? Zie in elk geval dat jullie een jaar vol GOESTING hebben, da's belangrijkste! Papa heeft gesproken! Big hug!

Deze week kwam ik door een ongelukkig toeval al zappend bij Supernanny op VTM terecht. Mijn mond viel open van verbazing bij het aanschouwen van het volk dat daar ten tonele werd gevoerd. Hallucinant dat zo'n creeps bestaan én ze ook nog es 4 koters op de wereld gezet hebben. Het hoeven voor mij niet allemaal Einsteins te zijn en ik begrijp dat tafelmanieren niet prioritair zijn om een mooi leven te leiden en geld is zeker geen vereiste voor een geslaagd gezin...maar dit!? Mijn God, was ik Supernanny ik zou wild krijsend uit dat kot weggesprint zijn, een spoor van verderf achterlatend. Wat een onverantwoord stelletje was me dat!! Laten ze hun oudste gebroed zomaar 'fucking bitch' kwaken tegen z'n moeder (die ook nog een paar ferme klappen mag incasseren van die wurm), mag Angel (de naam alleen al) met haar 2 à 3 jaar in de kooi de Mechelse herder molesteren, zit mama (of wat daar moet voor doorgaan) de godganse dag te paffen en op 't net te surfen en loopt vader er zo verdwaasd bij dat je hem eigenlijk als geen wezenlijk onderdeel van het gezelschap kunt beschouwen. Gelukkig is daar Supernanny die er in slaagt om het nest ongedierte in één aflevering om te toveren tot iets plusminus convenabel (het lijkt wel een sprookje), zodat ik geen nachtmerries of een opborrelend 'moeder Theresia-gevoel' overhoud aan een avondje VTM op z'n best. En ik was al compleet m'n kluts kwijtgeraakt toen ik zondag deelgenoot mocht zijn in het schoon leven van Wendy en Verwanten. Met ongeloof zat ik naar het scherm te staren. Wat de fuck interesseert mij een bezoek aan de boetiek van een 'vriendin' van Wendietje, waar ze zich een schoon manteltje koopt, of de wandeling van zoon Glenn of Kevin of Kenneth met zijn blond gekruld aanhangsel in Barcelona?! Maar da's nog zo erg niet; de gruwel is toch wel dat totaal luchtledig Franske die daar nu werkelijk geen reet uitspookt behalve dan 'keppetje' zeggen tegen Wendietje, foto's van zichzelf laten nemen, lachen naar God en klein pierke en daar bovenop het gezelschap kiezen van dat pokkekind van een Clementje. In de bewuste aflevering ging Franske met pokkekind schaatsen en ze kregen er les van alweer een 'vriend'. Pokkekind luisterde godverdomme geen seconde naar de uitleg van de brave man en viel hierdoor natuurlijk constant op z'n gat. Ik hoopte op een klein straaltje bloed of op z'n minst een Franske die z'n vingers laat afrijden door pokkekind, maar nee, zelfs bij de ijspiste-scene kon ik het geeuwen niet onderdukken. 't Is godverdomme wreed om zeggen, maar tegenwoordig kan enkel 'Sara' (in één ruk krijg je op zondagavond alle afleveringen van de week voorgeschoteld) mij nog bekoren op VTM; er compleet over, maar juist daarom best te pruimen.

Gewonnen door m'n geliefde Cub met 1-2, maar het moet gezegd: Cercle was de betere ploeg (vooral tijdens de eerste helft) en het is formidabel wat Glenn Deboeck uit dit team haalt. Dikke pluim voor de Cercle-mannen Desutter, Smetje en dat dat zwartje wiens naam ik vergeten ben. Amai, da's een kerel die ze niet lang zullen kunnen houden bij de groen-zwarten...

Straf zeg, wie had nu kunnen denken dat dit blogske al bijna 5.000 keren beroerd werd? En dan ben ik nog geeneens in een productieve bui geweest, dat belooft. Wel valt het me op dat mensen weliswaar lezen, maar nikske reageren, en da's nu juist de bedoeling hé, vrienden en vriendinnen. In m'n goeie dagen bij Blauridder hoefde je maar het woord REGI of BIANCA in te tikken en 't kot was te klein. Bij deze dan maar: Regi Penxten is en blijft een poeponozel kieken met het talent van een koe op dreef! Zijn fans hebben het niveau van imbecielen of zijn onozele bakvissen van 11 jaar. "Waar zijn die handen?" moet zowat het meest intelligente zijn wat uit het oversized-tanden-muilke van Penxten komt. Es zien of het werkt....

Bon, ik ben om 02.00 moeten opstaan om m'n ouders naar Zaventem te voeren, neem dozen Brufen om de pijn in m'n rug te verzachten (één van m'n paarden gaf me eergisteren een stamp in de rug en het voelt verdomd pijnlijk aan), ik heb hopen werk voor de boeg en zal tot een kot in de nacht moeten doorwerken, de madam zaagt zich een bos leeg over m'n afwezigheid en m'n werkritme, ik tekende gisteren een schoolrapport van de jongste af waaruit blijkt dat em niet echt een bolleboosjes blijkt, vond weer weed in de kamer van de oudste, m'n schoonvader was als altijd lekker neerbuigend tegen me gisteren bij een obligaat familie-etentje, de grasmaaier blijft stuk en m'n tuin moet dringend gefatsoeneerd worden (waar zijn de ouwe peekes van vroeger die dat voor een appel en een ei kwamen doen)....zucht....maar, maar, maar, beste kindertjes; mijn geluk kan niet op want wie staat eerste in de competitie?!!!!!! Jaja, Clubtje!!!! En nu vrijdagavond is er de derby tegen Cercle en ik heb me laten uitnodigen om vanuit de luie business-seats het spektakel te volgen. Kijk er echt naar uit, jammie!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

tetten, tetten, tetten, tetten, tetten, tetten, tetten, tetten, tetten, tetten, tetten, tetten, tetten, tetten, tetten, tetten, tetten, tetten, ...hèhè dat lucht op....

Perfect day????? Begot neen! De godganse dag alleen maar rotzooi gehad met stomvervelende pedante, walgelijke of onozele kiekens rondom mij. Ge kunt het niet geloven maar vanaf 9.00 u deze ochtend was het al van je dat: ons productiemadam die me kwam bevuilen met enkel en alleen negatief gezaag, gemekker, gejank. Fijne manier om de werkweek te beginnen. En 't ging van kwaad naar erger met om 9.30 u de meest stompzinnige account manager van het westelijk halfrond die dacht hét ultieme idee gevonden te hebben terwijl mijn bomma er meer vanaf weet, om sans rancune door te gaan om 11.00 met een brainstorm-sessie waarbij ik vermoed dat men per vergissing een koeiestal geinviteerd had ipv 2 strategen en een creatief brein (nou ja). Over de middag lunch met een klant, die meer geintresseerd was in m'n streepjeshemd dan in den business om dan in een rotvaart naar m'n kantoor terug te sjeesen voor een leverancier die op failliet staat. Treurnis alom bij het menske, maar wat kan ik daar aan doen. Dumpen dat geval en onmiddellijk een nieuwe laten zoeken, maar dan blijkt m'n assistente al naar huis en 't is pas 16.00 u. De dag moet nog beginnen. Zal ik verder gaan met om 17.00 u cijfermeeting met de account managers? Ze waren trouwens niet uitstekend, dedju...., de cijfers bedoel ik. Zucht zucht zucht, klaag klaag klaag... STraks es naar Bonnie bellen, efkes feliciteren met Anderlecht....

Ben net terug van twee (eu...drie?) dagen Boston, Massachusetts. Ben een beetje confuus, want als je daar zo kortstondig bent (en bovendien constant werkt), dan speelt de jetlag je wel degelijk parten. Maar jongens toch, wat een schitterende stad is me dat toch. Ik moest in een plaatsje, Newton, zijn, en het leek wel welgeplukt uit zo'n typische American feel-good movie; typische New England huizen, keurig gemaaide tuinen, prachige lanen, shopping malls, enzo... aahh...een sfeertje van gezelligheid en hartelijkheid. Want geloof me, vriendelijk zijn ze wel, die amerikanen. En of het nu fake is of niet; het kan me geen reet schelen, want het voelt lekker, punt!Eten is, maar dat weet iedereen wel, niet echt hun sterke punt, maar de conversaties tijdens de lunch zijn hilarisch, zeker in mijn geval, want het is wel degelijk zo: die amerikaantjes denken echt wel dat België op springen staat. Men vroeg me letterlijk of er al veel doden waren gevallen in de burgeroorlog en eentje had gelezen over een mogelijke dictator die in een vorig leven olympisch kampioen judo geweest was. Lezertjes: IK VERZIN DIT NIET Hé! Wat ze wel sterk vonden in België was het feit dat wij viertalig zijn. Viertalig: hollands, frans, duits én pools. Pools, in godsnaam (en ergens klopt dat tegenwoordig wel een beetje hé). Over Bush zijn de meesten trouwens niet te spreken. Je ziet zelfs stickers op hun auto hangen met de datum van het einde van smans ambtstermijn, en da's een goed teken. Velen duimen voor Hilary, trouwens. Alles op een rijtje moet ik eerlijk bekennen dat de USA, en zeker Boston en omgeving, m'n hart gestolen hebben. En aangezien m'n bezoek vrij vruchtbaar was (we hebben de klant binnengehaald) zal ik er de komende tijd wel vaker vertoeven, en die gedachte maakt me absoluut niet treurig, integendeel!

Morgenochtend vertrek ik voor 4 dagen naar Straatsburg. Wat the fuck is daar nu eigenlijk te beleven? Het zal er wel niet zo broeierig geil zijn als in Milaan maar 't zal me worst wezen, ik moet er naar een congres en 't proper volk dat daar rondtrippelt is goed voor den business. Hopelijk houdt Bonnie me morgenavond op de hoogte van de avonturen van Club Brugge, maar daar twijfel ik uiteraard niet aan. En tja, weer een weekend plezier om zeep...of kom...op zaterdagavond is er een gala (in smoking) en dan komt het beest een beetje in me los en kan ik wel wat keet schoppen en de sjieke madams ambeteren, haha. Voila, m'n eerste meeting van de dag start binnen 5 minuten (maar natuurlijk nog geen kat op kantoor) en dan weer de hekseketel van de dag.

Vannavond ga ik m'n ploeg weer gaan aanmoedigen, ik kijk er al naar uit. We gaan er, hopelijk, een ferme lap op geven en die walekoppen naar de eeuwige jachtvelden sturen. Ik ruik een victorie, echt waar. En als we weeral punten verliezen ga ik in mijne puren op de grote markt van Brugge gaan staan, zeker weten!!!

De competitie is weer raar aan de gang dezer dagen. Deze week kreeg ik nog een telefoontje van een journalist van Foot magazine die me peilde naar de economische waarde van Michel Preudhomme als uithangbord van Standard Luik. Inderdaad, de rouges doen het lang niet slecht en het lijkt er deze keer wel een klein beetje op dat de mannen es bovenaan zouden kunnen eindigen dit jaar, zeker als Clubtje en Anderlecht zo verder sukkelen. Maar voor mij blijft Preudhomme toch een nationalleke en geen lokale Luikse Wafel, maar soit, daar gaat het niet om. Genk speelde gisteravond gelijk en blijft dus steken op 15 punten. Allé, als Anderlecht vanavond de mist in gaat en Club die Moeskroenornamenten een dikke schop kan geven, dan wippen we er een week later over, yiehaaa. Hopelijk blijft het geen vurige droom, haha. 'k Zal vanavond misschien weer een kettertelefoon van Bonnie krijgen, of wat zattemansgestoemel omdat em zat is van contentement. We zien wel, ik ben al al blij als we wat goeie matchen mogen zien. Vooruit, nog es een fotooke bijvoegen van God. jammer dattem deze week tegen Ajax niet zo fameus was. Volgende keer beter.

Amai, wel straf dat ik al meer als een week niks neergetikt heb. Het zijn dan ook hectische dagen geweest, Ik werk me tegenwoordig een breuk en lijk alles en iedereen rond mij te vergeten. Familie, vrienden, kennissen...ze blijken vandaag niet te passen in de rollercoaster waarin ik me momenteel bevind. Professioneel gaat het me voor de wind: straffe new business, tevreden klanten, bereidwillige leveranciers, meegaand personeel, kicks, uitdagingen, successen, sterke beslissingen, een grave visie op de toekomst, nice, cool, great...En toch...als vrienden me bellen beloof ik terug te bellen (en doe het niet, nietwaar Prins? Ik bel je, beloofd ;-)), voor anderen heb ik veel te weinig tijd, m'n passie (voetbal) beleef ik via verslaggeving (gelukkig belt Bonnie met goeie commentaren), ik rijd amper nog een uurtje per week met m'n ene paard, het andere wordt zelfs compleet verwaarloosd, waar the fuck ben ik eigenlijk mee bezig..Om nog maar te zwijgen over de familie...Ik vergat deze week de verjaardag van m'n moeder, zou lunchen met m'n broer in Brussel; afgebeld omdat ik wou doorwerken, m'n pa wou me spreken, belangrijk, zei hij, voor volgende week, zei ik...klootzak als ik ben, of niet? Vrouw en kinderen; geen tijd voor...Enkel m'n beste vriend van op 't werk slaagt er nog in me even te laten stilstaan, omdat hij me terechtwijst, ik ben dan wel z'n fucking baas en misschien net daarom dat hij me wakker schudt, zij het maar heel even, jammer genoeg, want het zou me goed doen, heel even ferm door elkaar geschud te worden, ik ben niet goed, wel goed, arrogant, sterk (zwak als mens?) bezig...IK wil, wil niet veranderen, of wel, of niet, ben ik tuureluut aan 't worden?? Neen, ik geloof het niet, 't is vrijdagavond, 'k werk dan wel veel te hard, maar zie het nu efkes te negatief in, ik ben een bofkont, met zo'n fantastische familie en vrienden en...job (slik;-)

Ben ik een happy married man, een losbollige vrijgezel, een seut, een straffe Kevin, een Italiaanse macho, een nieuwe man, een föhn-janet? Eigenlijk, lieve blogger, gaat U dat geen zak aan, en het enige wat MIJ interesseert is dat m'n vrienden (in blogland en daarbuiten) weten wie ik ben en waar ik voor sta. Maar helaas (nou ja) denkt het vrouwvolk daar anders over, want vanavond werd ik alweer geconfronteerd met de medogenloosheid van het wijvendom. Een 'beste' vriendin (hahahaha) van m'n vrouw vond het zo hoognodig tijd om m'n ega te waarschuwen dat het feit dat deze jongen één nacht per week op hotel slaapt (omdat ik godverdomme gemiddeld 14 à 16 uur per dag werk en fucking ver van m'n werk woon!!!!) toch wel betekent dat hij (ik dus) ongelooflijk vreemd aan het poepen is. Sorry guys (& dolls), maar daar moet ik zo ongelooflijk hard van kotsen, want who the fuck heeft het recht een oordeel te vellen over iemand waar ze geen kloten van afweten. Het mens in kwestie geniet dagelijks van theekransjes met gefrustreerde Lions-wijven begot! En toevallig weet ik hoe het in HAAR KLOTE-gezin marcheert, en...jeeses...ze zou es moeten weten, de trut, de ellendige treurwilg.....hèhè...dit lucht op....nu kan ik gaan slapen..;en 't zal deugd doen...wetende dat velen (eu..;sommigen..m'n vrienden) mij gelijk geven...

Ik word er dagelijks mee geconfronteerd. En eerlijk waar, niks doet me meer walgen dan dat. Vandaag was 't weer fameus van dat en 't is godver nog maar 14:15. Het slijm van de wijngaardslak is me aangenamer dan het gekruip van zowat de helft van m'n medewerkers. Ik kreeg vanochtend in 5 minuten tijd 3 (jaja drie!!) koffies geserveerd, een trut vond dat ik zo'n enig klassehemd aan had (een onozel pied-de-poule-motief, jeeses nog aan toe), m'n assistente vond m'n speech van gisteren wereldklasse en een account manager duwde me 5 folders van wagens onder de neus, rekenend op m'n oordeelkundig en enthousiast advies wat opties betrof. Kun je nagaan hoe zalig het was over de middag iets te kunnen gaan eten met één van m'n art directors zonder enige bijbedoeling, pratend over koetjes en kalfjes, over z'n zieke vriendin, z'n zoontje, het leven..., jal, ik trakteerde, en van ganser harte.

Het zal je maar overkomen. Je loopt met de vrienden door de meest poepsjieke winkelstraat van Milaan, vergaapt je aan de Ferrari's, Porsches én Rolls-en, bent wanhopig op zoek naar een betaalbaar presentje voor de madam (het werd een zonnebril voor...eu...mezelf), gaat cocktails drinken in de shop-bar van Dolce & Cabbana, geniet van het zalig zonnetje en plots, boem-patat, je loop er godverdegodver de enige echte Giorgio Armani tegen het lijf (en dat van z'n bodyguard). Die gast had zelfs nog tijd en goesting om een babbelke te doen en met mij op de foto te gaan (maar die hou ik voor intimi, beste bloggers, ééntje van hem zonder mij krijgen jullie wel, de andere is op persoonlijk verzoek en na het betalen van een gezonde Blonde beschikbaar). Wijselijk heb ik de man niet voorgesteld mij die avond naar de voetbal-match te vergezellen, want ik heb zo'n donkerblauw vermoeden dat den Giorgio niet echt voor voetbal in is, tenzij hij een grondige inspectie van de douches als uitnodiging zou krijgen. Ach, hij doet maar, ik vind het een straffe, grote meneer, amai nie!

Wat een stad, wat een onvoorstelbaar schoon vrouwvolk, wat een klasse, wat een ambiance. Dat hou je niet voor mogelijk. En 2 dagen én nachten feesten én naar de voetbal gaan: het kruipt in smans kleren. Voor den brode kwam ik al vaker in Milaan, maar dan ligt de focus anders. Mijn oogbollen rolden dit weekend godver uit m'n kop bij het aanschouwen van zoveel lekkers! En klap op de vuurpijl: ik mocht den Giorgio Armani in levenden lijve knuffelen, echtig waar. Jammer dat Italia - France op 0-0 eindigde, want dan zou het hek helemaal van de dam geweest zijn, de azzuro's en les bleus kennende. 't Was een ongelooflijk feestweekend voor PvC, ik kijk al uit naar de volgende.

Miljaardemiljaarde, ik zit met een kater van hier tot in peking, heb géén perdolans bij, enkel een fles Spa Reine.... Heeft iemand een idee om me hier van af te helpen??? En vanavond vertrek ik naar Milaan. HELP ME!!!!!!!

Dat is nu es zo'n knalnummer van Mika! Het mag dan wel een turbo-nicht, een föhn-janet of wathever zijn, zijn CD 'Life in cartoon motion' spettert van de meest fantastische nummers die je je kunt inbeelden. Niks, maar dan ook niks op die CD steekt tegen, is saai. Integendeel; hoe slaagt de man (nou ja) er in om zoveel variatie, zoveel plezier, zo'n prentieloze zaligheid op één schijfje te zetten. En blijkbaar is het smans debuut...ewel; woaw!!!!!!!!!!! Mika, you make my day!"De tekst van my interpretation: "You talk about life, you talk about death,And everything in between,Like it's nothing, and the words are easy.You talk about me, and you talk about you,And everything I do,Like it's something, that needs repeating.I don't need an alibi or for you to realize,The things we left unsaid,Are only taking space up in our head.Make it my fault, win the gamePoint the finger, place the blameIt does me up and down,It doesn't matter now.[chorus:]'Cause I don't care if I ever talk to you again.This is not about emotion,I don't need a reason not to care what you say,Or what happened in the end.This is my interpretation,And it don't, don't make sense.The first two weeks turn into ten,I hold my breath and wonder when it'll happen,Does it really matter?If half of what you said is true,And half of what I didn't do could be different,Would it make it better?If we forget the things we know.Would we have somewhere to go?The only way is down, I can see that now.[chorus]It's really not such a sacrifice[chorus]And it don't have to make no sense to you at all,'Cause this is my interpretation, yeah, yeah, yeah.

Vrijdag op stap geweest met m'n beste vriend. 'Beste vriend', 't is een vreemd woord, want het lijkt of je dan in hokjes gaat steken terwijl net dat niet is wat je bedoelt of wil binnen een hechte vriendschap. Met een beste vriend lach je je rot, drink je een pintje, praat je over je gevoelens, rook je een jointje, durf je eerlijk zijn, ben je hard, tease je en je hebt de dingen die onbesproken lijken tussen elkaar door..ik schrijf dit in de je-vorm want de ik-vorm is iets dat enkel voor twee beste vrienden geldt...daar heeft niemand uitstaands mee, da's iets tussen m'n beste vriend en mij.

Gisteravond naar de najaarspresentatie van de VTMsche geweest. Schoon volk, dat wel. Ik was zelfs verbaasd dat een aantal krokodilen er nog steeds bijzonder puik uitzien na zovele jaren dienst: respect Lynn, Danny en Ann. Maar wat in godsnaam liepen die simpele duiven daar te doen: 2 jonge planckaerts, dat springkonijn van een Gooris, een groot muzikaal genie genaamd Dean (of zoiets), en een hoop huppeltrutten uit duistere reality-soaps stonden daar schaapachtig te grijnzen, vraten zich vol en vulden de leegte, een beetje symbolisch want de najaarsprogrammatie van onze grootste commerciële zender oogde...leeg....nietszeggend...zwak...heel zwak...

Enkele maanden geleden pleegde een vriend van mij zelfmoord...de druk van een buitenechtelijke relatie werd hem helaas te groot. Jammer, het deed verdomd pijn hem te verliezen. Kort nadien stapte een kennis uit het leven omdat hij de frustratie niet meer aankon op 30-jarige leeftijd professioneel niet ver genoeg te staan. Ik vond het vreemd, het zijn dingen die ik niet goed kan vatten. En vandaag verneem ik dat een ex-collega zelfmoord pleegde omdat ie gek werd van insomnia. OK, niet kunnen slapen kan een hel zijn, en ik lig soms nachten lang te piekeren, te staren naar de radiowekker, te ijsberen door de living...maar wat bezielt een mens toch om zo'n drastische beslissing te nemen..Kan je niet gewoon van de aardbol verdwijnen?

En we zijn weer goed bezig, jeeses. Gisteravond in Mechelen naar m'n geliefde Club Brugge gaan zien (1-1 tegen een vrij sterk KV Mechelen). Ik was er op uitnodiging en de sloebers hadden me tussen de spionkop van Malinwa gezet. Je kunt je inbeelden hoe ik serieus op m'n tanden moest bijten om niet gillend en krijsend weg te koersen (of tenminste een paar etters een goeie muilpeer te verkopen). Vanavond moet ik naar een bedrijfsvoorstelling, morgenavond een online-meeting (waar ik weer de botten van zal begrijpen, maar ze schenken altijd veel Leffe, dus dat stelt me gerust), donderdagavond voorstelling van de VTM-najaarsprogrammatie (TETTEN!!!) en vrijdagavond alweer een mediafeestje. Het weekend zit ook pleinvol dus binnenkort boek ik een kamertje in het AZ St. Jan te brugge of krijg ik per recommandé de echtscheidingspapieren ;-(

Bon, ik heb weer een ganse week gewerkt als een slaaf, meetings, recepties, ambetante klanten, leveranciers, medewerkers, feestje van VT4, 4 keer moeten gaan lunchen, één onozel kieken moeten ontslaan, goed gelachen met m'n assitente gisteren, 2 keer op hotel moeten blijven, één vet contract genegocieerd, vanochtend EINDELIJK weer es in de file mogen staan, gezweet als een paard in een aircoloze vervangwagen (ttz den airco was kapot), een fles wijn laten vallen (en 't was zo'n goeie, dedju), een duif platgereden, een paar keer serieus gevloekt op de mannen van Fedex, dossiers uitgespit, veel geld uitgegeven om de madam wat gunstiger te stemmen de dag na VT4 feestje, uren zitten bellen met m'n beste vriend, weekend Milaan laten boeken (kijk er enorm naar uit, yiehaa!), nog een paaruurkes doorwerken en dan is het weekend; heel veel rusten, zuipen én met de paardjes bezig zijn....mooi...Ik heb het dikkeman verdiend, voila!

Albert II heeft net de ontlasting (eu, tja, hoe schrijf je dat?) van Yves' taak aanvaard, Didier is nu effe komen binnenwippen bij de vorst en Joëlle zit al te popelen om aan zet te komen. Uiteraard blijf ik de verwikkelingen op de voet volgen, maar vanavond verwacht ik alvast geen nieuwe regering ;-)Zou Guy Verhoftadt terugkeren uit Toscane om het land te redden? Wordt Dehaene een tweede keer vanonder de mottebollen gehaald? Zal Maystadt een informatieronde initiëren? Moet Bart De Wever dringend op dieet? Politieke vragen waar geen kat het antwoord op weet te verzinnen. Anyway, Albert is weer opgevorderd om de boel in evenwicht te brengen en dat kan niet naar de zin van moeder Paola zijn. De lieverd blijft nu verweesd achter in de vakantieresidentie van het koninklijke koppel met die griezelig lastige kleinkindertjes en hoogstwaarschijnlijk opgezadeld met - de horror - koningin-weduwe Fabiola. Komt het eigenlijk wel ooit nog goed met ons belgenlandje? Moeten we niet overwegen bij 'Olland te annexeren (Vlaanderen, bedoel ik dan)? Misschien niet, maar dat het zo niet verder kan, staat als een paal boven water. Dat communautaire gekibbel hangt me serieus de keel uit.

Wat is me dat nu weer met die verwende pubers van vandaag?! Kleine Vincent is godver nog maar de pampers uitgegroeid of het pateeke vindt het al niet meer nodig om het vaderland te verdedigen in de kleuren van het nationale elftal. Vader Kompany moet alles in het werk stellen om z'n boeleke tot betere inzichten te brengen. Hoe is dat nu in godsnaam mogelijk? Geven wij, vaders, dan het verkeerde signaal aan ons nageslacht? Moeten wij vanaf heden het volledige opvoedingsproces in handen van de moeders leggen, en zoals het in het dierenrijk (meestal) gaat: moeder broedt en verzorgt, vader gaat op voedsel jagen? Moeten wij dat oerklassieke rolmodel weer oproepen? Weg met de nieuwe man? De ideale, bezorgde papa? De brave metroseksueel? Bon, ikzelf ben geen van dat, en zelfs bij mij loopt er wel es een wiel los bij m'n rakkers...'t zal wel aan de opwarming van de aarde liggen zeker?

Vanochtend in de krant: een kwart van de madammen is niet tevreden met hun vent. Ik had het kunnen weten hé; die van ons zaagt een kwart van de tijd en shopt de overige drie kwart, geen tijd dus om mij beu te geraken. En een kwart van haar vriendinnen bekijkt me steeds met een hebberige, geile blik (of ik beeld me dan in). En als ik pinten pak met de copains zit minstens een kwart te klagen over hun lastig vrouwmens. Bovendien is ongeveer een kwart van mijn vrienden gescheiden of in de steek gelaten en heeft een kwart een verhouding. Een kwart droomt van een verhouding en een kwart heeft de intentie om binnen het jaar van de partner een schop onder de reet te geven...dedju, in een volgend leven trouw ik met een vent, dan hoef ik me niet druk te maken...

Jiehaaaa! Wie in godsnaam kan ons nu nog raken? Niemand! (Ziezo, kort maar krachtig.)

Samen aan de leiding, nu zowel Anderlecht als Westerlo de eerste steken laten vallen. Ik heb godver nog gezegd dat Trond Sollied zowat het beste is dat Club ooit overkwam en nu zittem dedju toch wel bij Gent om ons het leven zuur te maken. Vroeger kon ik een (heel klein ) beetje liefde voor de Gentenaars niet verstoppen (had alles te maken met hun club-kleuren die verdacht veel op die van ons leken, het feit dat ons Sandy M. én Stoica er ook het schoon weer gemaakt hebben én het feit dat mijn universiteitsjaren zich daar in alle hevigheid afgespeeld hebben) en nu met Sollied blijven ze me interesseren. Het wordt een plezant voetbaljaar, jammie. Ook efkes reclame maken met een nieuwe blok van Gilles: voetbal-jupilerleague.skynetblogs.be, een mooi initiatief waar we vaak zullen te vinden zijn uiteraard!

"Experience is useless, unless you can learn, but I've never met anyone, who used the knowlegde to avoid those mistakes, made again and again." M'n kop eraf dat hier bijna niemand weet van wie deze belangrijke vaststelling komt. Degene die het raadt trakteer ik op een Blonde Leffe, waarbij ook meteen het startschot is gegeven van een reeks wedstrijdjes met als enige prijs: mij en een goeie Leffe!